در این بی تکیه گاهی ها

 

تو  تنها  تکیه گاهم   باش

 

دراین روز وشب پر درد

 

تو  تنها مِهر و ماهم باش

 

 

در این  تنها  شکستن ها

 

هبوطم  را  تو می بینی

 

غل و زنجیر دل وا کن

 

مَه رخشان  راهم  باش

 

 

ببین  قلب و  تن مجروح

 

که بعد از رفتنت مُرده است

 

ببین   آغوش   تنهایم

 

تو  خاموشی  آهم باش

 

 

بیا ا ی قاصدک پر کن

 

تو دنیا را پر از عشقت

 

شب   یلدای  بی  نقشم

 

تو صبح  بی گناهم باش

 

 

من از  تو  عاشقم دائم

 

من از  تو لایقم  هر دم

 

عروج این  دل  وجانم ،

 

شکوهِ عشق وجاهم باش

 

 

در این  شام   بلند  غم

 

منم  آن  زهره خاموش

 

بی  روشن  بکن  جانم

 

مَه   شام   سیاهم  باش