"  از چه چنین رمیده ایی ؟  "

 

 

       این  دل من برای تو

 

       آن  سر من  فدای تو

 

        مرده  به پیش پای تو

 

                                از چه چنین رمیده ایی؟

 

        عشق دلم  به تو بسی

 

       جان و دلم ز تو خسی

 

       حضو رتو چون نفسی

 

                               از چه چنین رمیده ایی ؟

 

      عکس تو شدبه دل عیان

 

      ماه  تو شد به شب نهان

 

      عشق دهد  به  دل امان

 

                               از چه چنین رمیده ایی؟

 

       شُهره ی شهر دل  منم

 

       غرقه به آب و گِل منم

 

       عمر  شده  چهل   منم

 

                               از چه چنین رمیده ایی؟

 

      جان ز پِی اَت دوان دوان

 

      دل  به   مسیر  تو  روان

 

      کرده  گذر  دل  ز  زمان

 

                               از چه چنین رمیده ایی؟

 

      نقش   خیال  من  تویی

 

      وصل محال  من  تویی

 

      قال  و  مقال من  تویی

 

                               از چه چنین رمیده ایی؟

 

     این  دل من شده اسیر

 

     بیا و دست  من  بگیر

 

      تا  که نگشته دیر دیر

 

                               از چه چنین رمیده ایی؟

 

                               

 

برای قاصدکی که به سوگ باغبان پیرش نشسته

 

قاصدک  غم    نگاتو   دوست  دارم

 

عشق و اون ناز چشاتو دوست دارم

 

 

قاصدک  بخند  بازم  به  روی  من

 

خنده ها و اون صداتو دوست دارم

 

 

پُر کن این جون  من از هوای خود

 

پَر زدن  تو اون هواتو دوست دارم

 

 

غصه ی  زمونه   آتیش   نزنه

 

دلتو، که اون وفاتو دوست دارم

 

 

نشی  پر پر از  هجوم  باد  سرد

 

تک  تک  ثانیه هاتو دوست دارم

 

 

قاصدک  اوج  بگیر  تو  آسمون

 

دلهای عاشق و  مستا دوست دارم

 

 

نشی   خسته   از   دعای   آدما

 

خنده ها و گریه ها تو دوست دارم

 

 

قاصدک  مهلت   عاشقی   نبود

 

ولی باز شور و نواتو دوست دارم

 

 

قاصدک   محو   نگاتن   آدما

 

ولی قلب  بی ریا تو دوست دارم

 

 

قاصدک  غمت از این  دنیا  نبود

 

من  دل  بی ادعاتو  دوست دارم

 

 

قاصدک گریه به چشمات نمی یاد

 

شرم اون چشم سیاتو دوست دارم

 

 

بی تکیه گاه......

 

در این بی تکیه گاهی ها

 

تو  تنها  تکیه گاهم   باش

 

دراین روز وشب پر درد

 

تو  تنها مِهر و ماهم باش

 

 

در این  تنها  شکستن ها

 

هبوطم  را  تو می بینی

 

غل و زنجیر دل وا کن

 

مَه رخشان  راهم  باش

 

 

ببین  قلب و  تن مجروح

 

که بعد از رفتنت مُرده است

 

ببین   آغوش   تنهایم

 

تو  خاموشی  آهم باش

 

 

بیا ا ی قاصدک پر کن

 

تو دنیا را پر از عشقت

 

شب   یلدای  بی  نقشم

 

تو صبح  بی گناهم باش

 

 

من از  تو  عاشقم دائم

 

من از  تو لایقم  هر دم

 

عروج این  دل  وجانم ،

 

شکوهِ عشق وجاهم باش

 

 

در این  شام   بلند  غم

 

منم  آن  زهره خاموش

 

بی  روشن  بکن  جانم

 

مَه   شام   سیاهم  باش

 

عشق ازلی......

 

 

          روزگاری  طی  شد  و  دلدار  ما  آگه   نبود

 

          چشم  او  روز  ازل  این  جان  و ایمانم ربود

 

 

          روزگاری  طی شد و در بی کسی غرقم  هنوز

 

          در  فراق  روی  او  جان  و دلم  سرد  و کبود

 

 

          این   تنم   آتشفشانِ  ،  مشتعل   از  دوری اش

 

           جان من برباد رفت ،از عشق ورویایش چو دود

 

 

          از  ازل   این  قلب  بی تاب  و  نگاه  خسته ام

 

          درد  هجران  و غم  دوری  آن  مَه  را  سرود

 

 

          می نویسم  عشق  خود   بر چهره ی  ابر کبود

 

          تا  ببارد  از  غم و از  آنچه  که   بود  و  نبود

 

 

           عشق  تو یک  لحظه  بود و آن دمم روز اَلَست

 

           غم ازاین این جان و دل بیمار وتب دارم ز دود

 

 

           زهره ی   خاموش  این   یلدای   طولانی  دهر

 

           این   دلم   بود  و  دلت   ماه  شب  بیگانه  بود

 

 

نامه ی بی پاسخ ......

          سلام  ای  آشنا ای  خفته  در یاد

 

          سلام ای همره و ای رفته بر باد

 

 

          سلام  ای  بغض  سنگین شکسته

 

          سلام ای  بی دل  و تنها  نشسته

 

 

          درودی  با   دل    آکنده   از  غم

 

          به  آن  عاشق  کُش  دزدیده  ماتم

 

 

          تو هم   مانند   من   تنها   نشستی

 

          ز   بخت  و نامرادی ها  شکستی

 

 

         تو هم مجروح این دردی شب وروز

 

         زعشقم  در تب و تابی  شب و روز

 

 

          تو هم  تنها در این عزلت نشستی

 

          ولی عشقت  به  روی  من نبستی

 

 

          شبم  یلدای سرد و استخوان سوز

 

          نه شب مانده  برایم بی تو نه روز

 

 

          سکوت ومرگ ما، یکدم جدایست

 

          دوای درد ما ، از غم  جدا نیست

 

 

          سزاوار  غم   عشقم   نِه ایی  تو

 

          سزاوار  تب   هجرم  نِه ایی  تو

 

 

          تو  درمانی  و هم  دردم ، عُذارا

 

          به  بالینم   بیا  یک شب ، خدارا!

 

 

          ببین   بر  درد   هجرانت  اسیرم

 

          به  شام  عشق  تو  من  پیر پیرم

 

 

          منم  تنها   نشان  از  عاشقی ها

 

          منم    تنها   ا مید    رازقی  ها

 

 

          منم  آن   بستر   رود   خروشان

 

          نه سنگم  من  نه  آن آب گریزان

 

 

          به  پای عشق تو من خار خوارم

 

          چو  پیچک  دور تو همیشه کارم

 

 

          تویی آن  لحظه ی خوب  شکفتن

 

          منم  آن لحظه ی  بی تو شکستن

 

 

          منم  تنها ،  بیا  همراه  من  باش

 

          چو  نوری در ره گمراه من باش

 

 

          غریقم   من   به   دریای  غم  تو

 

          دلم   خون  از غم  و آن ماتم  تو

 

 

          بیا و  کن  نظر  بر  این  پریشان

 

          براین گم کرده  راهِ خسته ، نالان

 

 

          شوم خاموش چون زهره سحرگاه

 

          اگر  دستم  نگیری  گاه  و بی گاه

 

 

 

 

شب کوچ .....

          چه قدرتنهای تنهایم

 

          به سان جغدشومی در دل این شب

 

          گریزانند آدمها.....

 

          از این جان واز این حالم

 

           تو هم دیگر نمی خواهی

 

           شرارم را....

 

           تن تب دار وجانم را

 

 

           نپرسیدی دگر حالم

 

            تویی که آشنا بودی

 

            حضورت تکیه گاهم بود

 

             نگاه آشنایت روح وجانم بود

 

 


              ولی در این من عاشق

 

              نظرننداختی هرگز.....

 

              ومن غرق جدا گشتن...

 

              ....... !  

 

              شب کوچ دلم گشته

 

              سفر از چشم شهلایت

 

              ولی با یک دل مجروح

 

               دوچشمم خیس وبارانیست

 

               تنم تب دار وذهنم گنگ....

 

               از این بی اعتنایی ها.....

 

               فراموشی مشتاقی....

 

               فراموشی عمری که ،

 

               به پای تو هدر کردم.......

 

               سراسر آتش و آهم

 

               لبالب سوز وحرمانم

 

               از این تنها سفر کردن

 

               از این دل دادن بی جا...

 

               نگشتی سد راه من

 

               نگشتی تکیه گاه من

 

              نگفتی از برم هرگز...

 

              نرو ،بی تو زوالم من.....

 

              .....

 

               ولی اکنون ....

 

                چو گوری سرد وتاریکم

 

                میان شام تنهایی

 

                چو یک گم کرده راهم من

 

                 شود آیا که دریابی ،

 

                 غم این عاشق خسته ؟

 

                 دو دست عاشقم برگیر

 

                 نرو از پیش من هرگز

 

                 نرو ....

 

                 بگو با من که می مانی

 

                                        بگو.........