روزگار....
روزگار اما ! وفا با ما نداشت
طاقت خوشبختی ما را نداشت
پیش پای عشق ما سنگی گذاشت
بی گمان از مرگ ما پروا نداشت
با من دیوانه پیمان ساده بست
لیک با من هیچ دل سودا نداشت
ساده آن پیمان و عهدم را شکست
شام او بی شک ولی فردا نداشت
روزگار اما به این دل راه بست
او سر یاری جان ما نداشت
در پس تکرار این دل مردگی
یک دل کوچک که این خارا نداشت
باده نوش غصه های دل شدم
این دلم از کِرده اش حاشا نداشت
این دل بیچاره ام ، محزون شده
در ره او یک دل کوشا نداشت
من سیه پوش دلم تا روز مرگ
سرنوشت بر این دلم پروا نداشت
می روم شاید که دائم بگذرد
این زمان و این دلم فردا نداشت
چون گل یخ !....