تماشا کن تماشاکن ! ببین از عشق تو چونم ؟!

 

فقط  دیدم سیاهی ها  ، ز  چشم تار و پرخونم

 

 

بیا بنگر ، بیا بنگر ! که از شوق رخت مستم

 

چو مجنون واله  و شیدا ؛ بیابانگرد غم هستم

 

 

نهیب خشم و بیداداست طنین  صوت محزونم

 

چرا  از وادی عشقت ، چنین  بیگانه بیرونم؟

 

 

تماشا کن ؛ تماشا کن ! همان مرداب بی راهم

 

تنم پوسیده از هجرت ، جهان پُر گشته از آهم

 

 

منم آن قطره ی حیران ، دراین دریای طوفانی

 

به  گرداب  زمان غرقم  ، به شام  تار زندانی

 

 

شدم یک قاصدک در باد ، تمام برگ من  پَرپَر

 

رسیدم  من  به  نابودی ، در این شام  غم  آخر

 

 

به مسلخگاه عشق خود ،روم من خسته وحیران

 

ببین در خون خود غرقم،جدا شد دستم از دامان

 

 

تماشاکن ،تماشاکن ، کفن بر عشق من زیباست !

 

به روی خاک عشق من،هنوز آلاله ایی پیداست!