" زورق شکسته "
تماشایی ترین فصل غمم من
به اوج محنت و درد و تبم من
زمستانی ترین شام غم دهر
به اقیانوس غم بی ساحلم من
دلم چون برکه ایی لیکن عطشناک
به گرداب زمان بی قایقم من
غریقم من دراین دریای خاموش
شکسته زورقی در آتشم من
منم آن کشتی بر گل نشسته
چو چوگان تا شده از عالمم من
صدایم مانده در چاه سکوتم
چو فریادی که مانده بر لبم من
تمام روز من بی تو سیه فام
به شام غم ، همان کوره رهم من
شهابی در ره نابودی خویش
خطوطی محو در این دفترم من
نگاه من شده سر دفتر عشق
در این وادی غم ،بی همرهم من
+ نوشته شده در چهارشنبه چهارم آذر ۱۳۸۸ ساعت 0:53 توسط شاعره ی بی دل
|
چون گل یخ !....