" پرواز..... "

 

 

 

پرواز را به خاطر بسپار !....

 

در این غروب بی کسی

 

اوج بگیر

 

بالا وبالاتر

 

دورشو !

 

دور! .......

 

از این سرزمین دلواپسی

 

فلق عاشقی ات سرخ گون

 

وشفق دلداگی ات کبود .....

 

بگذار نبارد این دل

 

بگذار هنگام وداع

 

اندام عشق ...

 

در زیر باران وتگرگ چشمان طوفانی ات خیس نگردد

 

بال وپری بزن در تعقیب وگریز عشق وجنون

 

بگذار در دم واپس ؛

 

فقط .....

 

خاطرات تلخ عاشقی ات بدرقه کننده دلت باشد

 

عشقی نیست

 

یاری  نیست

 

دلی نیست

 

تو ماندی وبی تکیه گاهی

 

توماندی خانه به دوشی

 

تو ماندی ویک سفراجتناب ناپذیر

 

سفری ابدی ......

 

دل به سفر بسپار

 

برو !...

 

بال بزن !....

 

اوج بگیر ! .....

 

در این غروب بی کسی

 

دورشو !

 

دور....

 

از این سرزمین دلواپسی

 

دور............

 

 

" خسته .... "

 

 

خسته ام از این همه  تکرارشب

 

خسته ام از این دل رنجور وتب

 

 

خسته ام از خیسی چشمان خویش

 

خسته ام از این دل بیمار و ریش

 

 

خسته ام  از این  تکیده  مردنم

 

خسته ام ازگوشه ایی جان کندنم

 

 

خسته ام  از این  گریز  ناگزیر

 

خسته ام از این نگاه سربه زیر

 

 

خسته ام  از آتش هجران و غم

 

خسته ام  از این  همه سوز نِغَم

 

 

خسته ام از این سکوت بی امان

 

خسته ام از چشم ابری در نهان

 

 

خسته  از تکرار این دل مردگی

 

خسته  از  بود  و نبود  زندگی

 

 

خسته ام  من از رفاقت خسته ام

 

غیر عشق تو مگر دل  بسته ام؟

 

 

خسته ام حتی  ز عشقت  نازنین

 

خسته ام از هجر چشمانت سمین

 

 

خسته ام از سوت وکور این دلم

 

خسته پا، وامانده ایی در این گِلم

 

 

خسته ازروزوشب وصیف وبهار

 

خسته از این لحظه های بی قرار

 

 

خسته   از   یلدای  سرد  زندگی

 

خسته از   این  عاشقی  و بندگی

 

 

کو  رفیقی  تا  که  هشیارم  کند

در شب  دل  مرده   بیدارم  کند

 

 

خستگی های   مرا   مرهم  شود

 

در   شب   دلواپسی  همدم  شود

 

 

خسته پا و دل نزار و خسته جان

 

در  دم  آخر  نگو  با   من  بمان

 

 

روز  من  گردیده  شام  بی کسی

 

در  دم   آخر  نگو   دل  واپسی

 

 

خسته ام از این همه  تکرارشب

 

خسته ام از این دل رنجور وتب

 

 

خسته ام  در این پریشان حالی ام

 

خسته از این  بی دل و دلداری ام

 

 

خسته  دل  از این  غم   دلدادگی

 

می کنم  طی  راه  این  بیچارگی

 

 

می سپارم   خسته  پا  و  ناگزیر

 

راه مرگ وهمچنان این دل اسیر

 

 

 

                                  "   توفقط قاصدکی .....    "

 

قاصدک می گویند :

 

که تویی مخبر آن شور و نوید

 

که تویی قاصد آن عشق و امید

 

 

قاصدک می گویند :

 

که تویی با خبر از عشق و جنون

 

خبر وصل محال؛

 

تو بیاری به دل غمزدگان

 

 

قاصدک می گویند:

 

زندگی در کف دستان تو بود

 

وبه دوش تو وآن بال وپرت

 

 

قاصدک می گویند:

 

پروبالی بزنی

 

این جهان پر شود از شور وشعف

 

 

قاصدک می گویند :

 

خبر از فجرسپید

 

خبر از مطلع آن خور امید

 

خبر از عشق بیاری همه وقت

 

 

قاصدک می گویند:

 

........

 

ولی !....

 

ولی آخر تو بگو ؛

 

که چرا این دل من؛

 

نشنید از نفست یک خبری ؟

 

نبود با تو مگر بال و پری ؟

 

 

قاصدک با دل من نبوَد راز ودمی ؟

 

کسی از دور ندارد خبری ؟

 

 

قاصدک جان تو بگو :

 

که کسی نیست هواخواه خبر؛

 

ز دل پر تب وتاب  و غم من ؟

 

خبری نیست مرا ؟

 

....

 

قاصدک می گویند:

 

که تو آن قاصدک خوش خبری

 

ولی بهر دل من

 

نبوَد دربر تو یک خبری

 

نه کسی چشم به راه دل من

 

نه کسی میل عطشناکی من

 

 

برو از پیش من ای قاصدکم

 

برو آنجا که خبر داری هست

 

با تو دیگر خبر از شور جنون

 

خبر از عشق دگر نیست مرا

 

با تو دیگر خبری از نفسی نیست مرا

 

 

منم آن شام غم ووقت غروب

 

خبر ازصبح سپید

 

خبر از فجر سحر

 

دگرم نیست زتو

 

قاصدک ،همه غم های زمان

 

به دلم گشته چویک کوه عظیم

 

 

منم آن شام سیاه

 

شب یلدای غم وهجر وشکیب

 

دگراز شهر جنون

 

کوی عشاق برای دل من

 

خبری نیست تورا

 

 

قاصدک در دل من ؛

 

تو فقط قاصدکی!.....

 

 نه تویی مخبر آن شور و نوید

 

 نه تویی قاصد آن عشق و امید

 

تو فقط قاصدکی

 

 

ودلم

 

زیرپای همه عشاق زمان

 

شده چون برگ خزان

 

وفقط خِش خِش رگبرگ دلم

 

که شده خشک دراین سوزتنم

 

شده پوسیده به دنیای غریب

 

برواز پیش دلم

 

 

تو فقط قاصدکی......

 

 

 

                                                  روزگار....

            

            روزگار  اما ! وفا   با  ما  نداشت

 

                                    طاقت  خوشبختی  ما  را نداشت

 

         پیش پای عشق ما سنگی گذاشت

 

                                   بی گمان  از  مرگ  ما  پروا نداشت

 

         با من  دیوانه  پیمان ساده بست             

 

                                   لیک با  من هیچ  دل  سودا نداشت 

 

         ساده آن پیمان و عهدم را شکست

 

                                  شام  او  بی شک ولی فردا نداشت

 

          روزگار  اما  به  این  دل  راه بست

 

                                     او   سر  یاری   جان   ما  نداشت

 

          در  پس  تکرار   این   دل  مردگی

 

                                    یک دل کوچک که این خارا نداشت 

 

          باده نوش  غصه  های   دل   شدم

 

                                   این دلم از  کِرده اش حاشا نداشت 

 

           این  دل  بیچاره ام ، محزون شده

 

                                     در  ره  او  یک  دل  کوشا نداشت

 

           من  سیه پوش  دلم  تا روز مرگ

 

                                    سرنوشت بر این دلم پروا  نداشت 

 

           می روم  شاید  که   دائم  بگذرد

 

                                    این زمان  و این  دلم  فردا  نداشت

 

            

 

عشق یعنی.......

 

                   

می روم با  عشق تا رسوا شدن

 

می روم  با عشق  تا  پیدا شدن

 

 

می روم  با   کوله بار  انتظار

 

می روم با  جانی از  تو بیقرار

 

 

می روم با عشق خود لب واکنم

 

با  دل خود بعد از این  بد تا کنم

 

 

عشق را  در مکتبت هجی  کنم

 

در سماع  عشق  تو  گیجی کنم

 

 

عشق یعنی لحظه ها را گم شدن

 

عشق یعنی جام  دل  پرخُم شدن

 

 

عشق یعنی سوز و  آواز غریب

 

عشق یعنی  آتش  دل   پر لهیب

 

 

عشق یعنی با دل خودجنگ وجنگ

 

عشق یعنی  پیش  پایت  کوه سنگ

 

 

عشق یعنی سوختن ،بی دل شدن

 

عشق یعنی  یاد او  بر  گِل شدن

 

 

عشق یعنی یک سکوت  پُر دوام

 

ساختن  با  هجر  روی  او  مُدام

 

 

عشق یعنی  شمع  خاموش زمان

 

عشق  یعنی  آب  گشتن  در نهان

 

 

عشق یعنی  پَرپَر از هجرش شدن

 

عشق یعنی پُرغم  از مهرش شدن

 

 

عشق یعنی لحظه ها  را  بی قرار

 

در  پی او  هم   دویدن  هم  فرار

 

 

عشق یعنی خود شکستن در سکوت

 

عشق یعنی  خواب گشتن در هبوط

 

 

عشق  یعنی بی  خود از دنیا شدن

 

عشق  یعنی  بی  امان  شیدا شدن

 

 

عشق یعنی سوختن ، بی جان شدن

 

عشق یعنی  مرگ  تو  آسان  شدن

 

 

عشق  یعنی در  ره  کویش  فدا

 

عشق  یعنی  غرق  او  بی ادعا

 

 

عشق یعنی مرگ و هجران غریب

 

می زند  یاد  رخش  بر دل  نهیب

 

 

خواهم از عشق  رخش پَر پَر شوم

 

مشق  عشق  پاک  او  از  بر شوم

 

 

زهره را  بربط  زنان ، رسوا کنم

 

نام   خود   بر  کوی  او پیدا  کنم

 

 

می روم دل خسته از کویش غریب

 

می روم دل مرده از چشمش عجیب

 

 

قصه   عشق   مرا   باور  کنید

 

طرح نو درعشق این خاور کنید

 

 

باران

                 

                  باران  خیال  تو  به  این  جان شرری داشت

 

                                                  خواب خوش سیمین برتو هم گذری داشت

 

                بر شیشه ی  دل بارش  مهر تو  هویداست

 

                                               یاد تو در این خواب خوش من سفری داشت

                               

                          

" آرزوی محال "

 

            در  خیالت   آرزویی   می نمود

 

           این دلم  ،در حسرت تو می غنود

 

 

           در  خیالت   آرزویم   شد  محال

 

           این تصور برد دل ، روبه زوال

 

 

           کار من  در هجر تو  شد انتظار

 

           از  طپش  افتاد   قلب  بی  قرار

 

 

           روز من شام وشبم همچون سحر

 

           در خیالم   یاسمین  بویت   به  بر

 

 

           مخمل  زلف   تو  تار  جان  من

 

           چنگ دل انداخت خان و مان من

 

 

           در سکوت شب منم  شبگرد دهر

 

           این  دقایق از فراقت  گشته زهر

 

 

            آرزوی  وصل  تو  گشته  محال

 

            صید چشمان تو گشته  این غزال

 

 

            از غم  و  بیداد  این  دنیای  پست

 

            می سپارم روزوشبها مست مست

 

 

             این  منم  تنها   شکسته  در  نهان

 

             این  منم  غرق  غم  و درد  زمان

 

 

             این منم  آن غم  فروش  دوره گرد

 

             این منم  آن  خسته  از  دنیای  درد

 

 

             درد  من   وصل  محالت   نازنین

 

             می چکد  اشک  ندامت  ای سمین

 

 

             رنگ عشقم  از فراقت  زرد زرد

 

             پیر این  میخانه   هم  رحمم  نکرد

 

 

             جای  من  میخانه ها شب  تا سحر

 

              عقل  هم  از جان  من  کرده سفر

 

 

               می روم  با   کوله   بار حسرتم

 

               می روم  با   کوله   بار   محنتم

 

 

               می روم   آهسته  در  خاکم   کنید

 

               از  غم  عشق  رخش  پاکم   کنید

 

 

               می روم  با  حسرتی  بر این  دلم

               می نویسم  عشق  او  بر این  گِلم

 

 

               وقت  رفتن  غسل عشقش را دهید

 

                یاد  او بر جان  و تن را ، وارهید

 

 

                 می روم    اما   کسی   یارم  نبود

 

                 هیچ کس  آگه   از  این  جانم  نبود

 

 

                 می روم   نا خوانده  مهمانم   کنید

 

                 با  غم عشق  و جنون خوابم  کنید

 

 

                 زهره  را  از  شام  تار من  برید

 

                 ماه    رخشان   و  نگارم   آورید

 

 

                 آرزویم   را  به   گورم  می برم

 

                 این  تغافل  را  به  جانم می خرم

 

 

عشق محال ....

 

این  عاشق  بیچاره

 

دورازخُم وخُمخانه

 

در  کنج   نهانخانه

 

                  از  عشق  تو خاکستر

 

ققنوس   خیال  تو

 

آن  عشق محال تو

 

از شوق وصال تو

 

                 این دل شده  صد  پیکر

 

این بلبل  جان  من

 

این نو گل خان من

 

این عشق جوان من

 

                  از هجر  تو شد  پَر پَر

 

بی روی تو میمیرم

 

بی عشق تومن پیرم

 

با هجر تو در گیرم

 

                 این  دل  شده   بی  یاور

 

هجر تو خرابم کرد

 

سوز  تو  کبابم کرد

 

آن  رفته بر آبم کرد

 

                  شُهره است دراین خاور

 

از عشق تو دل خونم

 

از  شوق تو مجنونم

 

از هجر تو بین چونم

 

                      محو  رخ   تو شهپَر

 

محبوس  زمانم  کرد

 

بی روح ، روانم کرد

 

مشهور  جهانم  کرد

 

                      عشق تو  گلِ صد پر

 

آن زُهره  شام  استم

 

آن  ناله ی  بام  استم

 

آن زَهره ی جام استم

 

                        در  کوره  ره  آخَر

 

 

                      

                   

              " سکوت .... "

 

سکوت من فریاد بی پرواست

 

درپس سالها اختناق وخفگی

 

در پی سالها انزجار ونفرت

 

از پی سالهای دورِ دور.....

 

دورِ دوری وفراق .............

 

آن آتشفشان خاموشم

 

که عقده های سالیان دراز اسارت را

 

به آسمان بی انتهای هجران فوران می کند

 

وبه عرش می پراکند

 

بی هیچ اِبایی.....

 

بی هیچ ترس وشرمی....

 

بگذار بدانند عالمیان

 

بگذار خدا بداند

 

بداند که این دل چه گدازه های تفتیده ایی در دل داشت

 

چه با سوز وگداز!! ............

 

آتش بازی مَهیبیست

 

دور شو

 

کناره بگیر

 

وگرنه تو هم می سوزی

 

گدازه های این دل به تو نیز اصابت خواهد کرد

 

تابلوی ایست را ببین !

 

خطر!....

 

خطر!.....

 

مگرتابلوی اخطار را نمی بینی !

 

برگرد....

 

از راهی که آمدی برگرد

 

برگرد ونبین غرش برق آسای مرا

 

فریاد وزجه های بی امان مرا

 

مشنو ....

 

برگرد

 

از راهی که آمدی برگرد

 

 

مشت می کوبم

 

پی در پی  و بی امان

 

با گدازه های قلب پاره پاره ام

 

بر آسمان هجرانت

 

آتش باران این دل را ببین ودور شو

 

دور شو....

 

وتنهایم بگذار

 

بگذار بگریم

 

اشک آتش ......

 

اشکی از دل مذاب و تفتیده

 

بگذار برای یک بار ببارم و

 

دیگر هیچ.....

 

برای همیشه خاموش....

ولی بگذار عقده ی درون خالی کنم

 

یکبار برای همیشه.........

 

در اوج سکوت.........

 

فریادی بلند........

 

صور اسرافیل زمان

 

 

برو......

 

سکوت من ،

 

فریادیست بی پروا

 

آتشین وخونبار...

 

 

برگرد..........

 

از همان راهی که آمدی برگرد......

 

 

 

                               " برکه خشکیده "

 

دردشت غمت برکه ی خشکیده منم من

 

در  جام  رخت  چهره ی ترسیده منم من

 

 

                  پیدا  نشد  آن   شام  که  آیی  به  کنارم

 

                  در  دشت   جنون  آتش  تفتیده  منم  من

                            

                         

 

 

                         "  از چه چنین رمیده ایی ؟  "

 

 

       این  دل من برای تو

 

       آن  سر من  فدای تو

 

        مرده  به پیش پای تو

 

                                از چه چنین رمیده ایی؟

 

        عشق دلم  به تو بسی

 

       جان و دلم ز تو خسی

 

       حضو رتو چون نفسی

 

                               از چه چنین رمیده ایی ؟

 

      عکس تو شدبه دل عیان

 

      ماه  تو شد به شب نهان

 

      عشق دهد  به  دل امان

 

                               از چه چنین رمیده ایی؟

 

       شُهره ی شهر دل  منم

 

       غرقه به آب و گِل منم

 

       عمر  شده  چهل   منم

 

                               از چه چنین رمیده ایی؟

 

      جان ز پِی اَت دوان دوان

 

      دل  به   مسیر  تو  روان

 

      کرده  گذر  دل  ز  زمان

 

                               از چه چنین رمیده ایی؟

 

      نقش   خیال  من  تویی

 

      وصل محال  من  تویی

 

      قال  و  مقال من  تویی

 

                               از چه چنین رمیده ایی؟

 

     این  دل من شده اسیر

 

     بیا و دست  من  بگیر

 

      تا  که نگشته دیر دیر

 

                               از چه چنین رمیده ایی؟

 

                               

 

برای قاصدکی که به سوگ باغبان پیرش نشسته

 

قاصدک  غم    نگاتو   دوست  دارم

 

عشق و اون ناز چشاتو دوست دارم

 

 

قاصدک  بخند  بازم  به  روی  من

 

خنده ها و اون صداتو دوست دارم

 

 

پُر کن این جون  من از هوای خود

 

پَر زدن  تو اون هواتو دوست دارم

 

 

غصه ی  زمونه   آتیش   نزنه

 

دلتو، که اون وفاتو دوست دارم

 

 

نشی  پر پر از  هجوم  باد  سرد

 

تک  تک  ثانیه هاتو دوست دارم

 

 

قاصدک  اوج  بگیر  تو  آسمون

 

دلهای عاشق و  مستا دوست دارم

 

 

نشی   خسته   از   دعای   آدما

 

خنده ها و گریه ها تو دوست دارم

 

 

قاصدک  مهلت   عاشقی   نبود

 

ولی باز شور و نواتو دوست دارم

 

 

قاصدک   محو   نگاتن   آدما

 

ولی قلب  بی ریا تو دوست دارم

 

 

قاصدک  غمت از این  دنیا  نبود

 

من  دل  بی ادعاتو  دوست دارم

 

 

قاصدک گریه به چشمات نمی یاد

 

شرم اون چشم سیاتو دوست دارم

 

 

بی تکیه گاه......

 

در این بی تکیه گاهی ها

 

تو  تنها  تکیه گاهم   باش

 

دراین روز وشب پر درد

 

تو  تنها مِهر و ماهم باش

 

 

در این  تنها  شکستن ها

 

هبوطم  را  تو می بینی

 

غل و زنجیر دل وا کن

 

مَه رخشان  راهم  باش

 

 

ببین  قلب و  تن مجروح

 

که بعد از رفتنت مُرده است

 

ببین   آغوش   تنهایم

 

تو  خاموشی  آهم باش

 

 

بیا ا ی قاصدک پر کن

 

تو دنیا را پر از عشقت

 

شب   یلدای  بی  نقشم

 

تو صبح  بی گناهم باش

 

 

من از  تو  عاشقم دائم

 

من از  تو لایقم  هر دم

 

عروج این  دل  وجانم ،

 

شکوهِ عشق وجاهم باش

 

 

در این  شام   بلند  غم

 

منم  آن  زهره خاموش

 

بی  روشن  بکن  جانم

 

مَه   شام   سیاهم  باش

 

عشق ازلی......

 

 

          روزگاری  طی  شد  و  دلدار  ما  آگه   نبود

 

          چشم  او  روز  ازل  این  جان  و ایمانم ربود

 

 

          روزگاری  طی شد و در بی کسی غرقم  هنوز

 

          در  فراق  روی  او  جان  و دلم  سرد  و کبود

 

 

          این   تنم   آتشفشانِ  ،  مشتعل   از  دوری اش

 

           جان من برباد رفت ،از عشق ورویایش چو دود

 

 

          از  ازل   این  قلب  بی تاب  و  نگاه  خسته ام

 

          درد  هجران  و غم  دوری  آن  مَه  را  سرود

 

 

          می نویسم  عشق  خود   بر چهره ی  ابر کبود

 

          تا  ببارد  از  غم و از  آنچه  که   بود  و  نبود

 

 

           عشق  تو یک  لحظه  بود و آن دمم روز اَلَست

 

           غم ازاین این جان و دل بیمار وتب دارم ز دود

 

 

           زهره ی   خاموش  این   یلدای   طولانی  دهر

 

           این   دلم   بود  و  دلت   ماه  شب  بیگانه  بود

 

 

نامه ی بی پاسخ ......

          سلام  ای  آشنا ای  خفته  در یاد

 

          سلام ای همره و ای رفته بر باد

 

 

          سلام  ای  بغض  سنگین شکسته

 

          سلام ای  بی دل  و تنها  نشسته

 

 

          درودی  با   دل    آکنده   از  غم

 

          به  آن  عاشق  کُش  دزدیده  ماتم

 

 

          تو هم   مانند   من   تنها   نشستی

 

          ز   بخت  و نامرادی ها  شکستی

 

 

         تو هم مجروح این دردی شب وروز

 

         زعشقم  در تب و تابی  شب و روز

 

 

          تو هم  تنها در این عزلت نشستی

 

          ولی عشقت  به  روی  من نبستی

 

 

          شبم  یلدای سرد و استخوان سوز

 

          نه شب مانده  برایم بی تو نه روز

 

 

          سکوت ومرگ ما، یکدم جدایست

 

          دوای درد ما ، از غم  جدا نیست

 

 

          سزاوار  غم   عشقم   نِه ایی  تو

 

          سزاوار  تب   هجرم  نِه ایی  تو

 

 

          تو  درمانی  و هم  دردم ، عُذارا

 

          به  بالینم   بیا  یک شب ، خدارا!

 

 

          ببین   بر  درد   هجرانت  اسیرم

 

          به  شام  عشق  تو  من  پیر پیرم

 

 

          منم  تنها   نشان  از  عاشقی ها

 

          منم    تنها   ا مید    رازقی  ها

 

 

          منم  آن   بستر   رود   خروشان

 

          نه سنگم  من  نه  آن آب گریزان

 

 

          به  پای عشق تو من خار خوارم

 

          چو  پیچک  دور تو همیشه کارم

 

 

          تویی آن  لحظه ی خوب  شکفتن

 

          منم  آن لحظه ی  بی تو شکستن

 

 

          منم  تنها ،  بیا  همراه  من  باش

 

          چو  نوری در ره گمراه من باش

 

 

          غریقم   من   به   دریای  غم  تو

 

          دلم   خون  از غم  و آن ماتم  تو

 

 

          بیا و  کن  نظر  بر  این  پریشان

 

          براین گم کرده  راهِ خسته ، نالان

 

 

          شوم خاموش چون زهره سحرگاه

 

          اگر  دستم  نگیری  گاه  و بی گاه